[Tip!/verzamel] Hulpmiddelen bij fotografie

Fotografie, en film, kan een technische aangelegenheid zijn. Er wordt gesproken over sluitertijden, diafragma's, ISO's en afstanden. Veel van deze termen werken vaak ook nog eens tegenstrijdig, denk aan de lage F-waarde voor grote diafragma's.

Maar hoe verwarrend het soms ook kan zijn, er zit een gedachte achter. Met de juiste middelen kun je de belichting voor een scene helemaal berekenen.

Ik ga niet opnieuw schrijven wat tal van anderen al voor mij gedaan hebben. In plaats daarvan is dit topic om deze informatie te verzamelen. Vind je een interessant artikel, een boeiende vergelijking of een bijzondere review, post die dan hier. Dit topic is puur technisch, geen narratief, geen semiotiek.

Ik zal in de komende periode gedoseerd links posten uit mijn eigen archief, met vandaag:

Hoe bereken je de DOF (Depth Of Field)?
DOF-Calculator
__________________
“0011001000110011”

Vandaag in de serie 'Hulpmiddelen voor fotografie'; wat is Bokeh?

Sommige horen de term voor het eerst terwijl het voor anderen de reden is om een bepaalde lens aan te schaffen. De bokeh kan nogal verschillen per merk, maar met name per type lens. Bokeh is niet alleen interessant voor fotografie uiteraard, ook de filmmakers die graag met korte scherptediepte werken hebben veel belang bij een goede bokeh.

Wat is bokeh?
Simpel gezegd omschrijft bokeh de mate van diffusie bij onscherpe delen in het beeld. Hoe 'mooier' wij de onscherpe delen vinden hoe beter de bokeh. De bokeh is dus, in bepaalde mate, een subjectief begrip hoewel het technisch te verklaren is. De gradatie waarmee onscherpe delen zich afsteken tegen de omgeving is vaak een maatstaf voor de bokeh, hoe zachter de overgang hoe 'beter' de bokeh. Kunnen we harde randen waarnemen rond de onscherpe delen spreken we van matige bokeh.




Hoewel misschien niet de beste voorbeelden die ik geef, kun je wel een indruk krijgen van de verschillen. Vooral de slechte bokeh is duidelijk hard rond de randen, en dat geeft een goedkoop gevoel.

Een betere en technische uitleg over het begrip bokeh vind je op deze (engels) site. Wil je meer weten over bokeh zou ik zeker de tekst lezen!
Voor nog meer in-depth informatie verwijs ik je naar de PDF van Zeiss.
__________________
“0011001000110011”

Erg leuk NMNN, kort maar duidelijk en goed dat je links erbij plaatst zodat je nog meer over het onderwerp kunt lezen, Ik ben benieuwd naar je volgende!

Vandaag in de serie "Hulpmiddelen bij fotografie"; Dragging The Shutter


D.Neumann//Zeist_2010

Er zijn veel situaties te bedenken waar je als fotograaf licht te kort komt. Een van de meest lastige situaties wat dat betreft is wel de 'disco'. Feestjes worden doorgaans toch wel overwegend in het donker gevierd en het licht wat er is verandert continue. De meest voor de hand liggende oplossing in deze situaties is wel een flitser. (De pop-up flitser is een nutteloze gadget die de prijs van je toestel onnodig hoger heeft gemaakt, dus laten we die zo snel mogelijk vergeten.) Voor de Canon-mensen is er de 430EXII als kleinste model, voor de Nikon-mensen is er de SB-600. Twee 'lichte' instap-flitsers voor de enthousiast en de semi-pro.

Een opzet-flitser is echter ver van ideaal als het gaat om een mooie belichting. Licht dat direct van voren komt is plat en flets, ofwel lelijke foto's. Een flitser als de 430 lost dat al grotendeels op door bijvoorbeeld een softbox te gebruiken die het licht meerdere kanten op verspreidt. Ook kan de kop opgericht worden om via het plafond of een wand te 'bouncen'. In een discotheek is echter zelden sprake van witte wanden, laat staan dat ze al dichtbij zijn. Meestal is het plafond pikzwart en te hoog om nuttig te zijn. Je kunt nu gewoon schieten en inflitsen zodat je helder belichtte en scherpe foto's hebt. Het gevolg is echter dat je onderwerp belicht is maar dat zij in een pikzwarte omgeving staan. Je flitser is tenslotte niet in staat om de hele omgeving te belichten en zal dus zwart zijn. Om te compenseren kun je de sluitertijd verlengen, maar dan zijn je foto's weer niet scherp. Hoe los je dat op?



De truc van 'echte' party-foto's is een combinatie te maken van de 2 oplossingen die je hebt. Allereerst is er de flitser om je onderwerp te belichten, frontaal of bouncend dat maakt niet uit. Daarnaast is er de lange sluitertijd om de sensor voldoende tijd te geven om de hele omgeving te registreren. De werkwijze is als volgt; het toestel stel je in op een lange sluitertijd, meestal wel meer dan 1 seconde. De lange sluitertijd laat voldoende licht op de sensor vallen voor de omgeving. Daarnaast is er de flitser die je instelt op je onderwerp. Je onderwerp is correct belicht en onbewogen. Als je nu schiet zul je beide beelden vangen in 1 foto. Maar er is iets vreemds aan de hand. De hele foto is onscherp en ergens onderop staat er een zielig onderwerp achter alle vegen en zwemen. Geen goeie foto.

Second Curtain Sync
Als je de sluiterknop indrukt op je toestel veroorzaak je steeds een hele kettingreactie. De spiegel klapt op en de gordijnen bereiden zich voor. De sluiter bestaat uit 2 delen, het eerste en het tweede gordijn. Met korte sluitertijden zul je daar niets van merken, maar zodra je de seconde passeert gaat het meespelen. Allereerst gaat het eerste gordijn 'omhoog'. De sensor wordt nu belicht. De belichting stopt wanneer het tweede gordijn omhoog komt.



http://www.digital-photography-school.com

Omdat in onze opstelling zojuist hierboven de flitser meteen vuurde zodra we de sluiterknop indrukten hadden we eerst een harde belichting met de flitser. Daarna bracht de lange sluitertijd een hoop extra kleur/licht-informatie op de sensor die de harde belichting overschreef. Dat willen we precies omdraaien. Bekijk de foto hierboven nog eens. Hoewel het lijkt over te vloeien is de heldere belichting wel duidelijk aanwezig. Dat komt omdat ik de flitser heb ingesteld op '2nd Curtain Sync'.



Het gevolg is dat we nu eerst de sensor de tijd geven om voldoende omgevingslicht te registeren. Als de sluitertijd bijna om is en het tweede gordijn omhoogkomt vuurt de flitser en het licht uit de flitser creëert een laatste scherp beeld op de sensor. Het onderwerp komt hierdoor 'bovenop' het omgevingslicht en blijft scherp en helder. Met een beetje spelen kun je het dramatische effect vergroten door voor het flitsen de camera te bewegen en de kleurvegen te creëren veroorzaakt door de verlichting. De beste resultaten behaal ik meestal door een lage ISO te gebruiken, tussen 100 en 320. Ook schiet ik met een klein diafragma, hoog F-getal, denk aan f/16 of hoger. De lange sluitertijd zal nog steeds voor voldoende licht op de sensor zorgen, de flits vult later de voorgrond op. Er is 1 ding waar je op moet letten. Als je (verschrikkelijke)-portretjes schiet verwachten mensen maar 1 flits. Zij poseren dus op het eerste gordijn, wanneer de flitser alleen een klein invulichtje geeft. De echte flits komt pas een seconde later natuurlijk en dan poseren ze al niet meer... Het heeft me tot nu toe een paar leuke foto's bezorgd maar de mensen zelf zijn er meestal niet blij mee.
__________________
“0011001000110011”

Morgen ga ik dit flitserstuk helemaal lezen, want ik raak in de knoop met mn flitser!
Alvast bedankt ik denk dat ik hier genoeg aan heb!

Dat is fijn, GuidojeurisenAV. Mocht je ergens niet uitkomen kun je gerust een topic aanmaken, daar kunnen anderen ook veel aan hebben.
__________________
“0011001000110011”

Top artikel Mr. NMNN

Vandaag in de serie: Hulpmiddelen voor fotografie:
Autofocus, manual focus en Live View Autofocus

Autofocus is tegenwoordig standaard aanwezig op alle toestellen van de bekende merken. Een scherpe foto maken is bijna altijd het best te bereiken door autofocus. Het manueel draaien aan de focusring op je lens kost vaak veel langer en kan zelfs minder nauwkeurig zijn, zeker als je met cropcamera's werkt die vaak een kleine zoeker hebben. Word daarom beste maatjes met je autofocus door te weten hoe het werkt. Autofocus komt in twee varianten, te weten:

• Phase-detection autofocus (PAF). Alle camera's uitgerust met een spiegel kunnen gebruik maken van PAF. Deze methode van focussen maakt gebruik van speciale sensoren in de body die er alleen maar voor dit doel zitten. Wanneer je door de zoeker kijkt zie je het beeld door de lens. Het licht wat in je lens valt wordt echter ook afgebroken in een andere richting, namelijk die van de AF-sensor. De sensor registreert lichtpatronen die het ontvangt en bepaalt waar de lens moet scherpstellen. Voordelen van deze methode van AF zitten hem met name in de snelheid. Het toestel kan direct bepalen waar de focus moet liggen en stelt daar in 1 keer op vast.
• Contrast-dedection autofocus (CAF). Een andere methode van AF is de contrast-detection autofocus die je veel tegenkomt in compactcamera's. Deze methode maakt gebruik van het contrast in je foto om te bepalen waar je focus ligt. Dit is echter inferieur aan PAF zoals eerder besproken. Allereerst is er de snelheid die beduidend lager ligt. Daarnaast levert het vaak problemen op in donkere omstandigheden of ander beeld waarbij weinig contrast aanwezig is, logischerwijs omdat het dat contrast nodig heeft om te kunnen werken.

Waarom is dit belangrijk hoor ik je denken? Het is in feite totaal onbelangrijk, maar het kan je helpen onder bepaalde omstandigheden. Met de laatste generatie DSLR's is de aanwezigheid van een uitklapscherm geen uitzondering meer. Dat is in veel situaties ontzettend handig, wanneer je laag bij de grond werkt bijvoorbeeld of juist hoog boven je hoofd. Bedenk je echter wel dat als je aan het fotograferen bent, en je maakt gebruik van autofocus -wat niet uitzonderlijk is- dat je dan aanzienlijk minder snel bent als je live-view gebruikt. Met name binnen of in andere slecht-licht omstandigheden zul je merken dat het toestel gaat 'hunten'. Maar waarom dan wordt er gebruik gemaakt van dit soort AF in live-view?

Live-view. Wanneer je gebruik maakt van de live-view functie van je toestel is de spiegel altijd opgeklapt. Dat kan ook niet anders want om live-view mogelijk te maken moet er licht op je sensor vallen. Het is tenslotte het beeld van de sensor dat je direct te zien krijgt. Dat betekent automatisch dat er onmogelijk licht op de AF-sensor kan vallen die gebruik maakt van PAF. Met andere woorden, met live-view maak je gebruik van CAF en dat is nu eenmaal minder snel dan PAF.

Als laatste is er manueel focussen. Het is de old-skool methode van scherpstellen en vereist daardoor ook meer oefening en inzicht van de fotograaf. Ontdaan van alle elektronische hulpmiddelen komt het aan op het inzicht van de persoon die op het knopje drukt. Het focussen geschiedt door te draaien aan de focusring op het objectief. De scherpstelafstand wordt bepaald door in een bepaalde richting te draaien en een scherp beeld ontstaat. Dit is in principe ook altijd de methode die bij film en video wordt toegepast, het is tenslotte lelijk om de autofocus aan het werk te zien en biedt veel minder controle over het eindresultaat. Zoals eerder genoemd is manueel focussen in veel omstandigheden haast onhaalbaar, zij het omdat het niet snel genoeg is of inaccuraat. De grote zoekers van de dure toestellen zoals de 5D bijvoorbeeld bieden al veel meer houvast maar de meesten onder ons zijn daar niet mee gezegend. Om de fotograaf hierbij te helpen zijn er tal van middelen beschikbaar zoals een aangepast matglas bij gebruik van snelle objectieven (lager dan f2.8 bijvoorbeeld) of een extern scherm. Maak je gebruik van live-view ben je ook goed in staat om het directe resultaat van je focus te zien.

Bedenk dus altijd goed wat je wilt bereiken en wat de omstandigheden toelaten. Pas je instellingen daarop aan en haal het maximale uit je toestel.

Voor meer technisch inhoudelijke informatie verwijs ik je graag naar: stanford.edu
Voor meer informatie over focuspunten en lens-hunting: Through the lens
__________________
“0011001000110011”

NMNN weer een erg interesant stuk, goed om te weten dat bij LiveView de camera gebruikt maakt van CAF

Okee, tijdje geleden dus weer eens tijd voor een informatief stukje tekst. Het onderwerp dat ik vandaag bespreek leidt altijd tot discussie is mijn ervaring.

Sensor-formaten en crop-factors
Fotografie
Okee, basics eerst. Ten tijde van de analoge fotografie zoals die was voor de komst van de digitale camera's was de 35mm film het meest populair. Dat was dat rolletje wat je bij de Kruidvat inleverde nadat je het voorzichtig weer opgerold had.


Het is deze maat die de standaard werd toen de digitale camera's aan populariteit wonnen. De oude 35MM is wat we nu fullframe (FF) noemen (ongeveer) . Met andere woorden, toestellen als de 5D hebben evenveel oppervlakte op de sensor als het oude filmrolletje. Het is ook de standaard die wordt gebruikt als we de 'lengte' van een objectief noemen, bijvoorbeeld een 50MM lens. Als we het hebben over de lengte, of het equivalent in beeldhoek, van een objectief is dit altijd op basis van een 35MM sensor. Ook als we praten over EF-S objectieven -die niet geschikt zijn voor FF- geven de maten het FF-equivalent aan.

Crop
Naast de FF camera's zijn er natuurlijk ook de instap-modellen en semi-pro toestellen. Deze hebben vaak geen 35MM sensor, maar zijn uitgerust met een crop-sensor. Bij Canon komen die in de maten 1.6x en 1.3x. Wat betekent dat? Laten we de kleinste sensor nemen, die we bijvoorbeeld vinden in de 550D, 60D maar ook de 7D. Een factor van 1.6 betekent vrij vertaald een sensor die 60% kleiner is dan zijn FF grote broer. Ik hoor je denken, nou en?!

Crop in de praktijk
We hadden het eerder over objectief lengtes die zich baseren op FF. Wat gebeurt er met een objectief wanneer we deze op een crop-camera gebruiken?

Doordat de sensor kleiner is, bij dezelfde lengte, krijgen we maar een kleiner stuk te zien van de foto. Zouden we deze foto naast een FF-formaat leggen moet de foto meer opgeschaald worden om even groot te zijn, met andere woorden we zoomen meer in op het midden. En, in dit geval betekent dat, bij een gelijke resolutie sensor, minder detail. Voor het gemak zeggen we ook wel dat de 'beeldhoek' op crop kleiner is. De beeldhoek voor een 30MM lens op FF zou op een crop 45MM zijn in FF equivalent. (Nog te volgen?) Die berekening is simpel, je vermenigvuldigd de lengte met je cropfactor en je weet de beeldhoek zoals die op FF zou zijn.

Crop, nadelen
Hoewel goedkoper om te produceren en dus beter bereikbaar voor de gewone man, is een crop-sensor natuurlijk ook van 'mindere' kwaliteit. Allereerst zijn er de pixels, die bij een gelijke resolutie op FF dus kleiner moeten zijn met alle gevolgen van dien. Bijvoorbeeld minder lichtsterk, maar ook minder 'scherp'. Er kan tenslotte minder detail vastgelegd worden. Daarnaast is ruis een groter probleem en ook het dynamisch bereik. Dit heeft alles te maken met de fysieke opbouw van sensoren, raster-patronen voor de anti-aliasing en dergelijke maar dat valt buiten het bereik van dit topic. De goedkopere, kleinere sensor doet dus concessies op verschillende terreinen.

Filmformaten, een vergelijking
Er wordt vaak opgeschept met de dikke sensor die iemand in zijn toestel heeft zitten, de een nog groter dan de andere. Als ik een grote sensor zou hebben zou ik dat ook doen. Maar wat is nou groot? En wat vind je in welk toestel? Is 35MM-film, waar iedere zichzelf respecterende hipster-filmmaker tegenwoordig mee wil draaien nu even groot als de sensor van een 5D, een RED of wat dan ook? Laat er voor eens en altijd duidelijkheid over bestaan:
Klik voor groot

Voor de volgende keer richt ik mij op aspect-ratios. Nauw verbonden met crop/sensor formaten maar dan totaal anders bekeken. Wat is anamorphic, cinema-flat, scope, letterbox en ga zo maar door?! Zie je onnauwkeurigheden in mijn post hoor ik die graag!

Bronnen, voor meer in-depth info zeker lezen!:

• http://www.digital-photography-school.com/crop-factor-explained
• http://www.kenrockwell.com/canon/1-6x.htm
• http://www.negativespaces.com/blog/?currentPage=57

Disclaimer: Bovenstaande tekst richt zich vooral op Canon namen en begrippen, voor Nikon geldt hetzelfde maar worden soms andere termen gebruikt. Daarnaast is er, zoals ik al stelde, vaak veel discussie rond dit onderwerp. Ik zou er zomaar wel eens naast kunnen zitten met maten, oorzaken en termen. Geef dat vooral aan!
__________________
“0011001000110011”

Misschien past het niet helemaal in de serie, maar zou iemand ooit eens zo'n artikel kunnen schrijven over importeren, bewerking en exporteren van bestanden. Ik merk vaak dat een ProRes export uit Final Cut van stuk mindere kwaliteit is dan een ProRes uit After Effects bijvoorbeeld. Ook het nut van Log and Transfer bijvoorbeeld. Hogere bitrate filmen (via ML). Kortweg, hoe krijg ik de mooiste beelden van mijn camera, naar edit, naar export.

Als iemand die niet zo'n noob als ik is daar een iets over zou willen schrijven, heel graag.

Weer een informatief artikel Dennis, leuk om te zien dat de RED helemaal niet zo'n enorme sensor heeft.

Start een eigen topic over dit onderwerp. Ik kan wel het een en ander vertellen over Windows-workflow maar dat is maar de helft van het verhaal. Er zijn vast anderen die meer over Mac opties kunnen vertellen. Als dat in een topic verzameld wordt lijkt me een mooie aanwinst! Dit topic wil ik vooral richten op werken met apparatuur en op locatie.
__________________
“0011001000110011”

Met de recente interesse naar de sigma 30MM krijg ik vragen wat nu de beste croplens is voor het standaard bereik. Welk glas is snel, scherp en stevig? Voor de FF mensen blijft de canon 50MM f/1 L en de 50MM f/1.4 veruit de beste keus. Maar voor de mensen met een APS-C toestel adviseer ik meestal de Sigma 30MM f/1.4.
Onderstaand filmpje illustreert wat ik meestal vertel. Dat scheelt mij deze keer wat getype.


__________________
“0011001000110011”